Þrjú ljóð

Share on facebook
Share on twitter
Share on email

Kveðið í myrkri

 

Nóttin er undurhljóð,

myrkrið gleypir orðin

er ég kveð lítið ljóð.

 

Ljóð um stjörnurnar

sem stirnir á,

ljóð um vatnið

sem enginn á.

 

Skáldin hafa lengi

ást sína tjáð,

eða slegið strengi

sorgar sinnar á

 

Skáldin eru mörg.

en ljóðin fá.

þau segja það sama.

ef hlustað er á.

 

Nóttin gleypir orðin,

og vatnið gárast við sand.

ljóðið rennur sem vatnið

uns það er strand.

 

Bylgjurnar rísa og hníga.

í takti við tunglið,

svo kastar þú steini

út í svart djúpið.

 

Í vatnið sem enginn á.

vatnið sem stjörnurnar stirna á.

 

Þannig er ljóð mitt.

samið í myrkri.

steinn í öldurnar sem enginn á.

Haust

 

Napur vindur blæs

suður yfir fjallstinda,

laufin sölna.

 

Regnský hrannast upp

þungir dropar falla

á föl andlit.

 

Hrollurinn hríslast upp hrygginn,

varirnar bláar af kulda,

augun brostin og brosið frosið.

Haustnæturdraumur

 

Glitrandi miðnæturskart

prýðir svart flauelsbeð

og grænt lampaljós

flöktir um

og teygir sig lengra,

lengra norður.

 

Svöl gola

feykir laufi

út í drauminn.

 

Næturgalinn

tekur undir

og kveður óð

til karlsins.

 

Bakvið fjöllin sefur

systir sæl.